ഒരു കണക്കിനു നിങ്ങളീ ചുണ്ടുകളില് വിഷം പുരട്ടിയതു നന്നായി ചുരത്താത്ത നെഞ്ചിനുള്ളില് ആ കരച്ചിലുണ്ടാകില്ലല്ലോ ... നിങ്ങളെന്റെ കുട്ടികള്ക്കുള്ള പൂന്തോട്ടങ്ങളില് മുള്ളു പാകിയതന്തേ... ? ആ ചോരയിലെങ്കിലും നിങ്ങള് കളങ്കികതമാക്കാതിരുന്നുകൂടെ ... ഈ കാതില് വന്നു ചേക്കേറാനുള്ള താരാട്ടു ശീലുകളെവിടെ , ഈ ചെറുപ്രായത്തിലെങ്ങിനെ ഇവരുറങ്ങും , ചുറ്റും യൂദ്ധകാഹളമല്ലെ ? ഇവരുടെ ആശ്വാസത്തിനായി ഞാന് നട്ട വൃക്ഷലതാദികളെവിടെ... കാണുന്നില്ലല്ലോ ഒരു പച്ചപ്പുപോലും , ഈ പൈതങ്ങളുടെ പാച്ചോറില് നിങ്ങള് കാളകൂടം കലക്കി , കൂട്ടരേ ഇവരുടെ ഒച്ച നിങ്ങള് അടക്കരുതേ.... നിങ്ങള് വിറ്റഴിച്ചുവോ , തേനൂറും ആ പാലരുവികള് ആ മുഖങ്ങളില് ഒരു തണുത്ത സ്പര്ശത്തിനായി ഇനിയെന്തു ചെയ്യും... മധ്യാഹ്നമായില്ലേ ...നാലുമണിപ്പൂവുകള് വിടരാത്തതെന്തേ.. അതോ അസ്തമയമായോ...ഇല്ല എങ്കിലും ഏറെയില്ല ചക്രവാളത്തിലേക്ക് .... ശരിയാണ് , എന്റെ ബാല്യത്തില് ഞാനെറിഞ്ഞ് കല്ലുകള് ഈ തീരത്തില് ഞാന് കണ്ടുവല്ലോ , യാത്ര തീരാറായി. ഇവര്ക്കായി , കരയാനായി എനിക്കു തുള്ളി കണ്ണുനീരുപോലുമില്ല... ഈ രാത്രികൂടെ ഞാനിവര്ക്കു കാവലാകട്ടെ... നക്ഷത്രങ്ങളേ കണ്ണടക്കുക , ഈ ശാന്തതയ...